Benim Adım Vicdan

Ay ışığı kadar parlak biraz sarhoş bir gece... Ayyaşın kadehinde son bir yudum, tabağında ki son lokma meze... Burnum da buruk ıslak bir yasemen kokusu... İçimde anlam bulmaya çalışan ince bir lodos var meltemden hallice...  Elimi kaldırıp koymuşum, sol tarafımda hiç susmayan o sessiz mahkemeye. Sorup soruşturmuşum ''Vicdan Nedir ?'' diye. İyi olanı seçmek mi, doğru olanı yapmak mı ?. Kötü olanı terketmek ortak fikrimiz sanırım. Peki doğrunun doğruluğundan nasıl emin olacağız. Oturup bir yudum acısını tattıktan sonra fal mı bakacağız ? Belki de daha iyi bir seçeneğimiz olabilir. Hangisi iyi geliyorsa onu yapmalıyızdır. Kuvvetle muhtemel o iyi olan diye adlandırdığımızı yaptığımızda huzurlu olacağız lakin sonrası hakkında işlerin iyi gideceğine dair bir fikri olan var mı ? Vicdanı törensel bir kalıba sıkıştırmadan değerlendirmemiz gerektiğini düşünmekteyim. Aslında vicdanı bir kavram olarak nitelendirmekten öte onun tamamen insan yeteneği olduğunu savunanlardanım. O halde toplum içerisinde yetişmiş insanoğlunun, birtakım görgü ve bilgilerin sonucunda olduğunu söylemek de mümkün olacaktır. Bu şekilde düşünüp tıpkı  Nietzsche gibi vicdanının doğuş sebebinin söz veren bir hayvan yetiştirme işi olduğunu ifade edebilir miyiz ? Sanırım burada karşımıza bir dert daha çıkıyor. Düşünemeyen bir varlık vicdanlı olabilir mi ? Aslında felsefenin bir bardak demli çayını içtikten sonra işin tabiri caizse en okkalı yerine dokunmak isterim. Vicdan insanın içinde hiç durmadan havlayan bir köpektir. Derler ki ; Başını yastığa koyduğunda vicdanın rahat olsun. O ki hatır,keyif,merhamet,kayırma tanımaz. Ne yaparsanız yapın kötülüklerinize karşın sizi en acımasız bir şekilde yargılayıp prangaları takan, iyilikleriniz de ise size övgüler yağdıran ve hiç bir zaman susmadan, rahat durmadan, kurnaz, tepkisiz olmayan bir hakimdir. Ne yaptığımıza dair kapısını çaldığımızda bizi bize sorgulatan,tamamen sizin içinizde anlamlanan ve bir hüviyete sahip,hatta adı da ''Davut'' olan bir sanattır.

EY KADIN !

Ey kadın ! Susma sen yalnızca çocuk doğuran,alçak tanımlamalarda yer alan,kızlığını yitirmiş dişi insan mısın? Hoş sen sadece bir ''ad'sın.'' Bir karış,kumaşı farketmez etek giyince yollu olan, uzun, sade,renksiz,kaba fistan giyince iffetli olan, zavallı ''insanımsı,insana benzeyen bir hayvan'' diye namussuzlar tarafından adlandırılan bir köle ! İki bacak arasına sıkışmış,zihniyeti yoksul,zavallı,oransız,katil,alçak bir zalimin çığlığı mısın? Ey kadın! Sen sadece tek çizgi pantolon kumaşı mı yoksa çaput kadar yorgun,nemli,pas tutmaz diye sıfatlandırılan alçak bir insanın kırık parça oyuncağı mısın ? Baban sustu öldün,anan sustu yaralandın. Peki sorarım sana sen ne zaman doğarsın? Özür dilerim unutmuşum kimine göre ismin bile yok. Tek bilinmeyenli denklem gibi ''X'' demişler sana. Ey kadın! Sen ki yüce kitabın suresine isim olmuş bir  Meryem! Sen ki Peygamber doğuran ! Sen narin,boynu bükük bir kız çocuğu. Hayallerine beyaz atı koyan, damla damla yüreğini çizen bir masumsun. Sadakatin işte tam da kendisisin. Ey kadın! Sen ki kan kırmızısı elbisenle zalimlerin önünde dimdik duransın. Sen bir ''Nene Hatun,Şerife Bacı,Halide-Nezahat-Halime Çavuş ! Domaniçli Habibenin bir kurşunundan çıkan vatan aşığısın. Tayyar Rahmiye'nin alnında bir damla ter ve şehit olansın. Affedin bizi semada ki yıldızlar. KADINIM! Sen çığlık attığında gelemediğimiz için, evlat acında merhemin olmadığımız için,kullanıldığında sesin olamadığımız için affedin bizi! . Kadın senin anan,ablan,kardeşin,evladın. Sen ne zannettin bre zındık ! Nazım'ın da dediği gibi uzun ve soğuk kış gecelerinde yatmak için olduğunu mu sandın ? Devam eder Nazım ! Ne döşek ne köçek ne ayal ne vebal. O senin kolların,bacakların,yavrun,anan,kız kardeşin ve hayat arkadaşın !

SEVDİĞİME...

Ey aşk sen öyle bir cümlesin ki kimi zaman anlamlı kimi zaman devrik. Ne başın belli ne de sonun. Kör olası !Sana kendini koyverip giden de var hani şu köpek gibi sürünen sana hayran olan da... Bir ben bir de benden içeri diyen.Sana tutulup ipe sarılan da var sana tutulup ipe götüren de...Ha! sen de nankörsün. Kedi demeyeceğim onun ne suçu var ! Kurumuş,yanık,dökük,kırık bir viran kapısısın sen. Yalancı,alçak,tutarsız ve soysuzsun. Üç harfsin. Boyun posun bile belli değil. Çelimsiz belli belirsiz... Sen insanın kanına susamışsın. Kana kana içsende doymazsın. Sen doymazsın ama yenilirsin. İlla mahvedecek değilsin, alınma. Bu kadar sövdüysek överizde efendi ! Dur dinle bak. Hani dedim ya bir ben var bir de benden içeri diye. İşte sen tam da o'sun. Türkçem kıttır benim sayamam alfabeyi ama on altıncı harf dedin mi susar boyun eğerim sana. Evvela yutkunurum karşında. Sen iste ben kıldan ince yaparım boynumu. Neden bilir misin ? Tutunamam karşında. Teslim olur giderim dalgalarına. Kaldırır başımı bakarım senin semana. Gaye-i hayalim değildir sana köle. Lakin engel olamam,döndür başımı,döndür sarhoş, güle susamış bir bülbüle. Susacağım karşında. Oturup bakacağım önce. Elbet iki çift sözüm de olacak sana ve kendime. Söyleyeceğim hamdım sevdim öldüm. İster al canımı ister can kat canıma. Farketmez,ben sevmişim adamı hem bir hem on bin kere...

Sevdiğime...